15 Mei : 9e Etappe

De Planning :      

Aantal km’s :  357 km    Reistijd:  5 uur 15 min

Origineel was de planning anders en zou het een 2e Castle Tour worden. Via Dunnottar Castle, Red Castle en The Old Brewhouse om wat te eten door naar Glamis Castle. Lijkt me nog steeds geen slechte keuze, maar toen las ik wat over het William Wallace Monument in Stirling. En alleen al omdat ik Braveheart een stuk of  25 keer gezien heb, ben ik een beetje verplicht om daar ook naar toe te gaan. Iets wat dan weer mooi te combineren is met Stirling Castle. We eten en slapen 2 dagen in Dalhousie Castle & Spa, een prachtig kasteel met heerlijk ouderwetse kamers. Dus 3 kastelen is ook een soort Castle Tour.

Wat is er werkelijk gebeurd :

DUNNATOR CASTLE

Goedemiddag en al bijna goedenavond zou ik zeggen. Het wifi op de kamer (dat heb je als je weer bovenin het kasteel zit) is werkelijk dramatisch. Nu maar even de tijd genomen om gewoon lekker bij de trap in een luie stoel mijn verhaal te doen. Dat ik dat nu zit de doen geeft al aal dat het verhaal van morgen (wat ook weer vandaag is) niet veel bijzonderheden zal brengen. Maar laat ik beginnen bij het begin.

7:15 ontbijt, de man des huizes Mark bleek zeer spraakzaam, ontbijt werd geserveerd in de open keuken dus zat je er bij terwijl hij bezig was (heeft ook wel wat) en zo kan je ook gelijk wat verhalen uitwisselen. Ze hebben een wereldkaart hangen met vlaggetjes op de woonplaats geprikt waar alle gasten die ze ook gehad hebben vandaan zijn gekomen. In West Europa, Amerika, Australië en Zuid Afrika is al geen plek meer om een vlag te planten. Zoveel gasten al gehad in een tijdsbestek van 6 jaar terwijl ze maar 2 kamers hebben. Rotterdam is al bezet helaas. Bij het afrekenen trok de camera met enorme lens mijn aandacht, bleken alle foto’s door het huis door hem gemaakt te zijn, vooral vogels en werkelijk prachtig. Toch nog met een goed gevoel weg uit de laatste B&B en onderweg.

Het is een werkelijk Schots weertje , het waait stevig en het regent matig. Hoe dichter wij bij Dunnator Castle komen, hoe meer water er uit de lucht valt. Voor de foto’s zal het jammer zijn , maar doet niets af aan de ervaring om het vervallen kasteel te bezoeken in herfstachtige omstandigheden, dubbel nat omdat het kasteel aan de zee ligt. Het is het mooiste kasteel qua ligging wat we bezocht hebben en was het bezoek dan ook meer dan waard. Heb enorm veel foto’s gemaakt met verschillende doekjes om de lens te drogen, maar was geen houden meer aan. Bijna op elke foto zitten van die witte vlekken die aantonen dat de zon echt niet scheen. Wel een paar gelukt, dus daar doen we het mee. Terug de natte jassen in de auto, schoenen net niet vol dus auto beslaat gelijk. Wat te doen ……………..

WILLIAM WALLACE MONUMENT

We besluiten de rijksweg te pakken naar Stirling en eventuele binnendoor wegen te mijden met dit weer en rijden naar Stirling in 2 uurtjes. Nieuwe jassen , nieuwe kansen want de douche staat nog steeds open. Eerst een bakkie en een stukje Schots gebak. Geen idee wat het was, het was heerlijk , maar ik geloof dat er zeker 3 tanden zijn achtergebleven,  maar was voor de rest helemaal niet zoet 🙂 Het William Wallace monument is een hoge toren, tuurlijk, maar speciaal voor de toeristen hebben ze het ook maar weer eens op een berg geplaatst. Eenmaal boven aan de berg bestaat de toren uit 4 etages. Su is achtergebleven op de eerste, want het is een smalle wenteltrap waar je elkaar nauwelijks kan passeren en tevens hebben ze allemaal luchtgaten die je een blik op Stirling ver beneden je gunnen.

SIRLING VANAF HET MONUMENT

Ik met mijn hoogtevrees ben toch gvd niet voor niets zover gereden en zoals gewoonlijk weer goed betaald om hier halverwege achter te blijven. Helemaal boven een foto van Stirling en het kasteel in de verte gemaakt, best trots op mezelf. Van de historie weinig meegekregen, hun plaatsje en tekening kloppen namelijk helemaal niet hier in Schotland. Ik weet niet voor wie die toren is , maar die knakker lijkt helemaal niet op Mel Gibson. Ziet er een beetje uit als een doetje met een baard, teleurstellend :(:(

We hebben het wel gehad, pijn in de voeten van het klimmen op weg naar ons laatste hotel, weer een kasteel. Bij aankomst enthousiast, na inchecken wat minder. Weer op de 4e met alleen maar een trap, en de kamer helemaal niet zo leuk aangekleed als Ackergil Tower. Wij stonden al gereserveerd voor diner om 20:00 uur. Eerst naar de Library Bar , daar krijg je wat te drinken en een voorafje. Tevens krijg je daar het menu voordat je naar de kerker wordt gebracht. Apart, maar het is er 1 – bloedheet , kolere wat warm. 2 – de bediening is weer in de war als we geen wijn willen. 3 – de bediening is zoiezo niet echt van de bediening 4 – Er zitten best veel Amerikanen. Op zich niet erg alleen hoeven ze thuis niets meer te vertellen over wat ze beleefd hebben, want met die enorme grote muilen konden ze in Los Angeles meegenieten.

Het was weer een volle dag , en morgen hebben we ook het één en ander. We zijn het er wel over eens, we zijn er klaar voor om naar huis te gaan. We hebben de afgelopen ruime week zoveel gezien en gedaan, daar doen we normaal een jaar of 4 over en het is wel mooi geweest. Nog ff de reservering voor de volgende dag verzet naar de Orangery , een luchtigere ruimte om te eten, die kerker heb ik wel gezien. Normaal zou ik zeggen tot morgen, maar de kans is groot dat ik vanavond hier weer naast de trap zit, om de dag te laten passeren. Tot zo !

DALHOUSIE CASTLE